2 del

................................................................................................

Втора фаза.

“МАЈМУН“

Луѓе мои.

Колку пати сте виделе мајмун во живо?

Ниеднаш?

Или еднаш.

Во зоолошка. Или во циркус.

Така?

Е, не е така.

Сте виделе Вие многу мајмуни во живо, само што не сте ни биле свесни дека се тука, покрај вас.

Доаѓаат како свесни и трезни хомосапиенси и со само малку алкохол во себе, преку претходно наведената “петелска“ фаза, полека-полека стануваат мајмуни.

Од сите врсти и подврсти.

Орангутани, шимпанзи, капуцинери, горили...

Разни луѓе, разни мајмуни.

Инаку нашите предци по Дарвин се навистина едни прекрасни суштества. Кога тие се обидуваат да се однесуваат како луѓе, тоа е навистина забавно.

А кога ние луѓето ќе почнеме да се однесуваме како нив, тоа е веќе малку тажно. Ама така ти е тоа.

Ние луѓето како да сме родени за мајмунски работи.

Особено кога се наоѓаме во оваа моја втора фаза.

Во неа, најпрвин ти правиш мајмун самиот од себе,

а малку подоцна се обидуваш да ги помајмунчиш и другите присутни околу тебе.

Така јас еднаш, се обидов да бидам помајмун од мајмунот. На басмар, сакав басма да му продадам.

Мајмуните ич не сакаат кога ги правиш мајмуни.

Го сфаќаат тоа многу лично.

Мајмунот исто така не сака да го споредуваат со луѓето а камо ли да признае дека од него е настанат модерниот човек. Човекот пак, не признава дека понекогаш е мајмун, иако потекнува од него.

Кој човек ќе признае дека е мајмун?

Кој пијан признава дека е пијан?

Никогаш нема да заборавам една реклама што ја снимав пред многу години. Требаше да биде за некакви среќки, новата игра на Лотаријата за која работев. Мораше да се сними набрзина и затоа се одеше на лесна и ефтина варијанта. Генијалците од рекламната агенција смислија дека тоа најдобро би било да го изрекламираме јас и еден мајмун. Поточно мајмунче. Со црвено газенце.

Во тоа време низ градот мошне популарен беше еден наш предок од мајмунската сорта, со уметничко име Џиџи, сопственост на познат локален фотограф, кој го шеташе своето мало, влакнесто и брадесто чудовиште низ фреквентните места по улиците и трговските центри и за една симпатична сума ги фотографираше љубопитните минувачи, особено нивните деца со своето егзотично милениче. 

Ние решивме од него да направиме ѕвезда.

Се договоривме со фотографот да снимаме пред неговиот локал за да може Џиџи да се чувствува пријатно и сигурно. На своја територија.

Екипата пристигна на време.

Фотографот и Џиџи доцнеа.

Ѕвездите доаѓаат последни, нели луѓе мои?

Јас си седнав во кафетеријата што беше залепена до фотографскиот дуќан. И додека ме шминкаа за да ги покријат трагите од претходната ноќ, јас тргнав да си направам нови, уште посвежи траги. Си нарачав една тројна пијачка на последната буква и почнавме да се договаравме со режисерот за рекламата.

Членовите на екипата ја местеа техниката, а човекот од Лотаријата истури една вреќа среќки на тревата.

Имаше сигурно преку десет илјади такви.

Направи едно купче од нив.

Идејата беше мајмунот и јас да седнеме на брдото од среќки и да ги отвораме една по една. Моите среќки се разбира ќе бидат недобитни, а една од неговите ќе му ја донесе главната премија на колегата Џиџи.

Една лимузина од соништата.

Во тој момент, на крајот на рекламата, Џиџи требаше да рипа од среќа како мајмун. Затоа и е ангажиран.

Конечно се појавија и ѕвездите.

Фотографот и мојот колега. Газдата не запозна.

Џиџи не ме ебаваше ни под разно. Ама тоа нема врска. Ние сме професионалци. Па знаете ли луѓе мои, колку пати во животот сум морал да работам со луѓе со кои обострано не сме се поднесувале, па никому ништо.

Почнавме со снимањето.

Тоа што го договаравме со режисерот немаше шанса да се оствари. Џиџи едноставно не сакаше да соработува. Дали стана љубоморен на мене кога сфати дека јас имам поголема улога во рекламата од него не знам,

но никако не сакаше да го послуша газдата и да ги следи неговите инструкции. Сè правеше обратно.

Наместо да отвора од среќките кои беа пред него, тој упорно ми ги земаше моите уште пред јас да ги отворам. Тоа исто така беше многу смешно, ама ја загубивме поентата на рекламата. Поминаа скоро два часа од снимањето, а ние не бевме ни блиску до целта.

Тогаш, решив да ги преземам работите во своите раце.

Како што во театарот лошите режисери им покажуваат на добрите глумци како да го направат тоа и тоа, така и јас пробав да го едуцирам Џиџи во глумењето.

Седнав врз купот среќки и почнав да ги отворам.

После секоја отворена среќка, му покажував како да се радува. Па рипав врз нив, пливав по нив, нуркав во нив, ги фрлав високо во воздухот и при тоа испуштав крици на воодушевување кои беа некаква мешавина од човечка и мајмунска ономатопеја. 

Луѓето од кафетеријата и од околните дуќанчиња гледаа сеир. И имаа што да видат.

А Џиџи ме гледаше бело и незаинтересирано.

Почна да си ги чеша јајцата и да зева.

Овој мајмун имаше тертип како магаре.

Инаетливо, а не глупаво.

Фотографот беше разочаран од својот пулен. Му беше сериозно лут што го изруга пред толку народ.

На крајот, кога стана јасно дека Џиџи нема шанси сам да ги отвора среќките и после тоа да рипа од радост,  

решивме да прекинеме со снимањето и утре на монтажата да смислиме што ќе правиме со снимениот материјал. Екипата си замина полузадоволна.

Јас останав со фотографот и човекот од Лотаријата.

И Џиџи.

Опнавме уште по неколку.

Фотографот веднаш ми предложи бизнис.

Јас, тој и Џиџи.

Сликање по школи, панаѓури, луна паркови...

И додека ние разговаравме, Џиџи седеше со нас на масата и внимателно го слушаше разговорот.

Божем разбира.

Одвреме-навреме ќе ја земеше чашата пиво од својот стопан, па ќе испиеше една убава голтка.

Такво чудо прв пат видов во животот. Додека пиеше, ја држеше чашата како да е шишенце со цуцла и мижеше со очите како бебенце кога го дојат.

Се гледаше дека е искусен пијаница.

Умревме од смеење.

И после неколку такви бебешки голтки, Џиџи рипна од масата и се стрча кон купот среќки кои сè уште стоеа на тревата. Тогаш, на наше огромно запрепастување, почна да го прави она што не го правеше кога требаше. Туку сега, кога екипата си замина.

Сето она што јас му го покажав го направи три пати подобро од мене. Сум бил добар учител.

А ученикот секогаш на крајот излегува подобар од својот учител, нели луѓе мои?

Да ја имавме камерата тогаш, тоа ќе беше незаборавна реклама која ќе продадеше многу такви среќки.

Фотографот го гледаше своето мезимче како лудува и дури тогаш се изнервира и тоа здраво.

“Не сега бе, пичка ти мајчина...“

Џиџи користеше пиво како допинг.

Пијаните мајмуни се смешни до солзи.

Пијаните луѓе се тажни до солзи.

Сите заедно седиме во алкохолниот кафез на животот и им правиме циркуси на оние што не гледаат.

Мајмуните што излегуваат од нас кога сме заробени од алкохолот се и смешни и тажни истовремено.

Знаат и да гризнат понекогаш. И да удрат. Да викаат.

Пцуењето се подразбира.

Знаат и да плукнат.

И физички и умствено.

Мајмуните во нас имаат растурени фризури, размачкани шминки, носат раскопчани кошули и испотени маици, зад нив остануваат скршени чаши, кавги со недолжни келнери, прават мајмунски гримаси на лицето, уште помајмунски движења на телото и испуштаат тарзански звуци како од џунглата...

Од мајмуни настанавме, како мајмуни завршуваме...

Животот е тркало.

Во гаќи мочаш и на една и на 81 година.

.............................................................................................

Трета фаза

“СВИЊА“

Свињата е едно од најстарите суштества на планетава.

Десетици милиони години.

Поумна е од сите животни заедно и од половина човечки род. А ние ја користиме во погрдна смисла.

И за јадење.

Свинското во исхраната е како францускот коњак во пиењето. Се јаде во посебни прилики. 

Како што добрата ракија се пие во ретки пригоди.

А добрата ракија е како добра жена. Може да те збудали, да те поремети, да те измори, да те уништи.

Таква имаше другар ми Карлито.

Единаесетгодишна.

Таа ракија беше чудо. Сите што ја дегустираа, кажаа дека такво нешто немаат пробано. 

Имаше скоро црвена боја, нијанса на некој стар коњак, мирис на бадемово дрво и вкус што се памети.

И откако ќе ја испиеш првата голтка, ја чувствуваш како ти се симнува накај желудникот и почнува да ти го загрева целиот стомак, а трпки ти шетаат по кожата.

На крајот, во устата ти останува само оној неповторлив шмек на бурето во кое е чувана и негувана.

Во тие 44 дена кои ги проведов кај него, во неговиот “Рајски двор“, видов што сè алкохолот може да му направи на човекот за само неколку часови.

И како од петел, преку мајмун, стануваш најобична свиња. И арно рекле старите -  “свињо пијана“.

Таа ракија им ја рекламирав на сите оние што за прв пат доаѓаа во “Рајот“. И лично ги послужував.

Како дилер на дрога што прво ги навлекува младите муштерии, а подоцна тоа добро им го наплаќа.

Еден ден, во “Рајот“ дојдоа многу грешници.

Дури и отповеќе.

На паркингот беа паркирани само ѕверови автомобили, а на терасата паркирани нивните ѕверови сопственици.

Меѓу нив и еден божји човек. Едно попче.

Карлито инсистираше да го запознаам.

На пропатување е низ нашата “рајска епархија“.

Пред да си оди сакал да ме запознае.

Тоа беше еден од оние божји слуги на кои им е дозволено да се женат, да имаат деца и сè друго.

Освен тенката и фино негувана брадичка, ништо

друго на него не беше попско.

Брадичката и дебелиот пријатен глас.

Беше облечен во цивилка. Панталони и кошула.

Како да работи во пошта.

Попската униформа ја оставил во багажникот.

с

“Многу ми е драго што те запознавам.“

“И мене, попче.“

Седнав на неговата маса со својата полна чаша од таа убиствената ракија на другар ми Карлито.

“Само минутка да те видам. Одамна чекам прилика да те запознаам. Морам дома. Ме чека семејството.“

Разговаравме десетина минути. За сè и сешто.

Попчето сакаше во неколку прашања и одговори да

му го раскажам целиот свој живот. Не оди тоа така.

“Попче, ќе биде ли грев ако овој неверник и грешник

те понуди со една домашна, единаесетгодишна жолта?“

“Не, чедо божје, нема да е грев. Ама само една и амин.

Колку да наздравиме. Оти брзам.“

И тука почнува приказната.

Попчето и јас...

Тоа требаше да се снима.

Првата голтка на Попчето беше ужасно срамежлива.

После втората, образите му се вцрвенија како учениче кое задоцнило на часот. А по последната голтка од таа едната и единствената ракија што имаше намера да ја испие, Попчето направи итна промена на Божјиот план.

Итно нарача уште една тура.

“Да не е грев, попче?“

“Не е чедо божје, не е...“

Го зеде мобилниот и почна да врти.

Изгледа ќе се јавува дома, на Попадиката.

За комуникација са Господ не ти треба оператор.

Ти треба само вербата во него.

Како кредит.

А за комуникација со жената, ти требаат мадиња.

Попчето изгледа дека ги имаше.

И кажа на својата Божја сопатничка каде е, што е и

со кого е. Муабетот траеше не повеќе од една минута.

Ја информираше дека ќе поседи со мене уште малку и кај е, да е, ќе си дојде дома.

“Попче, не сум ти јас баш некоја гаранција за кај Попадиката. Згреши што и кажа дека си со мене.“

Попчето се насмеа шеретски.

Стигна ново бокалче од ракијата.

Овој пат Попчето го фати ритамот. Бокалчето го испразнивме додека да ја кажеш „Оче наш“.

И прв пат јавно ја пофали единаесетгодишната.

Ги терам ли луѓето на пиење?

Изгледа дека одговорот е да.

За време на следните две бокалчиња, Попчето почна да ми се отвора. Душевно. Ми ја раскажуваше својата животна приказна. Како во исповедалница. Го извади паричникот и ми покажуваше фотографии од неговите две синчиња. Не пропушти прилика да ме искара за моето недолично однесување кон Божјите правила и закони кои велат дека основната причина заради која постоиме е всушност создавањето нов живот.

Дојде Карлито.

“Срце мое, убаво ли ти е со попчето?“

Истовремено ми намигнуваше со едното око, давајќи ми ишарет да дојдам на неговата маса и да го оставам Божјиот човек сам да си продолжи по Божјиот пат.

На нашата маса ме чекаше една кандидатка за целодневна дружба. Со посебна назнака на ноќта.

Во тој момент на нашето друштво му се приклучија и двајца Божји пријатели на Попчето. Тоа беше одлична шанса за мене да заминам. Ама тешко. И пак исто.

Одново запознавање со новдојдените Божји чеда, одново бокалче со ракија и истите прикаски...

Попчето нарача риба.

“Еден Божји крап, ве молам. И вино. Литар со литар.“

Попчето ќе врти на вино.

Од ракија на вино.

Што би рекле старите:

“Се откажал од цицката на мајка му, се фатил за курот на татко му.“

После првата чаша шприцер, на Попчето му текна.

Пак и се јави на Попадиката. Овој пат со многу понеразбирлив јазик и дикција од првот пат.

Само што сега изгледа дека Попадиката му списка на Домаќинот. Поминаа скоро три часа од моментот кога и кажа дека ќе си дојде бргу. Го држеше мобилниот залепен за увото, слушаше и молчеше.

Најверојатно дека Попадиката рафално пукаше.

Кутрото попче мрдаше со главата нагоре-надолу и на секои десетина секунди викаше “добро, добро...“.

Конечно кажа цела реченица.

“Да, да...тука е. Уште сме заедно.“

И ми го подаде мобилниот. Со насмевка ми даде знак оти знае дека знам што треба да правам. И знаев.

И ги кажав на Попадиката тие неколку стари и веќе заборавени штосови со кои обично ги вадам другарите во вакви инкриминирачки ситуации.

Таа се насмеа кисело, а јас и ветив дека Леси бргу ќе се врати дома. Само што таа не ни претпоставуваше дека нејзиниот Леси веќе е трансформиран во некоја малку покрволочна раса. Нарачуваше уште вино.

Во меѓувреме стигна и Божјиот крап. Попчето не го ни пипна. Башка веќе и заборави на него. А најмногу заборави на себе и на тоа што тој претставува. И кого.

Беше оптеретен со Божјата задача од мене да направи пристојно Божјо дете. Му реков дека малку е доцна за такви спортови. И дека тоа тешко дека ќе ми помогне.

Самиот Господ да ми е цимер, нема да може.

Почна да се стемнува. Карлито повторно дојде да ме спаси од часот по Теологија. Ама часот никако не завршуваше. Како да бев на дополнителна настава.

Попчето веќе беше забеган во друга димензија.

Почна да силува со нарачките.

Почна да силува со муабетите.

Почна да малтретира.

Имав доволно време и простор да го анализирам.

На пријателите не им даде збор да кажат. Мене ми дозволуваше да прозборам само тогаш кога морав да одговорам на некои од неговите прашања кои стануваа сè пожешки и потешки. Дури и за мене.

Некаде после шест часа од нашето запознавање, повторно се јави Попадиката. Мобилниот ѕвонеше безмилосно. Попчето овој пат не ни сакаше да се јави.

Само ми даде знак јас да го направам тоа.

Како да сум му Министер за одбрана.

И кажав дека моментално не е тука. Туку таму каде што и царот и Господ одат пеш. Таа не ми ни одговори.

Само ја прекина врската.

“Многу ти е лута, попче...“

Попчето само ме погледна со своите закрвавени Божји очи и одмавна и со раката и со главата истовремено.

“Ќе и помине до утре. Како на кутре.“

Ахааааа...

Попчето почна да ме разочарува. И да ме нервира.

Колку што нему му беше пријатно во мое друштво, толку пак мене ми стануваше се понепријатно и понепријатно со него.

Карлито веќе ми мафташе со рацете од неговата маса како аеродромски работник.

И тогаш Попчето, Божјиот слуга и следбеник, ми го постави прашањето заради кое зажалив што воопшто седнав на неговата маса.

“А жени, има ли жени?“

И уште тропкаше со испружениот среден прст по масата, притоа подигнувајќи ја едната веѓа, исто онака како што го прават тоа најголемите шмекери.

Попчето се интересира за жени?

Не бев потполно сигурен дали ме прашува за мене или за себе. Не сакав ни да помислам дека е ова второво. Оти Попчето може да јаде црвен картон.

Од главниот судија.

Господ.

“Да не е грев, попче?“

Тој знаеше дека ова што го кажа е грев, само алкохолот не му дозволуваше да го признае тоа.  

“Како што е Господ никој не е.“

Инаку јас не верувам во него.

Во севишниот и семожниот.

Луѓето ми викаат - “почни да веруваш“.

Како бе така, да почнам да верувам?

Верник не се станува со притискање копче.

А знам за религијата, библијата, црквата, обичаите

и традицијата многу повеќе од оние што на своите влакнести или бујни гради ставиле златни крстови поголеми и од оној на Господинот Господин.

Е, истите тие секојдневно лажат, понекогаш крадат,

најчесто не го љубат ближниот свој, туку некои далечни, знаат скришно да претераат со храната и пиењето, копнеат по туѓото и...умираат од завист.

Понекои, понекогаш, понекого ќе запукаат со шамари.

Или со куршуми...

Како кој.

За добра свиња нема лоша помија.

Пијаните свињи смрдат како творови, ждригаат како нилски коњи и прдат до смрт.

Повраќаат кај што ќе стигнат.

Обележуваат територија како кучиња.

Е кога ќе им се случи тоа, преминуваат во следната фаза од мојата поделба.

Четврта фаза.